Copiapo 11 januari 2011 – Tim Coronel heeft ook de negende etappe van Copiapo terug naar Copiapo zonder al te veel grote problemen weten te finishen. De 235 kilometer lange etappe werd ingekort, maar was hierdoor niet minder zwaar. De etappe ging wederom dwars door de Atacama woestijn, waar hoge duinen en vlakke snelle stukken zand elkaar afwisselden. Coronel kende weinig problemen en finishte als 22ste vandaag.
De etappe van vandaag werd met 28 kilometer ingekort voor de auto’s en de trucks en zo bleef er nog 270 kilometer over. De verbindingsroute was kort en Tim kon op zijn gemak en vol goede moed aan de negende etappe beginnen. Coronel ging op tijd van start, maar na amper 100 meter stond de McRae 4x2 Buggy tot aan zijn assen vast in het mulle zand. Tim kreeg hulp van de Ginaf van Jan Lammers en kon, na wat tijdverlies, zijn weg weer vervolgen.
De etappe verliep voorspoedig en Coronel wist in de duinen weer aardig wat tijd goed te maken. Toen Tim door een opgedroogde rivierbedding reed hoorde hij een vreemd geluid en stopte hij om polshoogte te nemen. Het bleek dat hij zijn rijplaten en reservewiel was verloren onderweg. Het risico was te groot om zonder verder te rijden en Coronel draaide om en ging op zoek naar zijn verloren attributen. Na een aantal kilometer kwam hij de platen en ook zijn reservewiel tegen en kon zijn weg weer vervolgen.
Eenmaal in de hoge duinen aangekomen vloog de McRae 4x2 Buggy weer door het zand en ook de verloren tijd werd weer goed gemaakt. Midden in de duinen kwam Coronel zijn Argentijnse teamgenoot tegen, die muurvast stond in een duinpan en Tim stopte om de Argentijn weer op weg te helpen. Samen zijn de ProDakar teamgenoten naar de finish gereden waar Tim in net geen twee uur als 22ste over de streep kwam.
Tim Coronel: "Zo, dat was er weer eentje! Ik heb best wel wat meegemaakt op deze relatief korte etappe. Het begon al bij de start. Ik was nog geen 100 meter weg of ik stond muurvast in het fesh-fesh. Ik kwam er niet meer uit en gelukkig kwam mijn grote vriend Jan (Lammers) net voorbij die mij er met zijn Ginaf uitgetrokken heeft. Eenmaal op weg verloor ik mijn reservewiel en rijplaten en kon ik terug om ze te gaan zoeken. Gelukkig vond ik ze vrij snel, maar vastzetten was een groter probleem. Ik heb nog een Italiaan aangehouden, maar die had alles bij zich behalve een spanband. Toen heb ik het zelf maar vastgezet en ben weer rustig doorgehobbeld. Onderweg nog even mijn teamgenootje uit een pannetje getrokken en daarna samen naar de finish. Wat gaat dat ding toch lekker in de duinen. Ik heb weer gevlogen vandaag en nog belangrijker, weer een etappe afgevinkt.”
Tekst: Martijn van Oort
Foto: Willy Weyens